so fucking what?

Δανειζομαι ως τίτλο το τραγούδι των Metallica. Συνιστώ να το ακούτε καθώς διαβάζετε το άρθρο.

Έχουμε Ιούλη του 2008. Πριν περίπου 7 μήνες ο πλέον πρώην ΓΓ του ΥΠΠΟ έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Δεν με ενδιαφέρει η Τσέκου, το DVD, ποιος το είδε ποιος δεν το είδε και τα λοιπά.

Με ενδιαφέρει το τεραστίων διαστάσεων σεντόνι που έπεσε πάνω από τα σκάνδαλα του Υπουργείου Πολιτισμού.

Με ενδιαφέρει να ξέρω τί έγιναν οι καταγελλίες για αρπαγές λεφτών, απαλλοτροιώσεις αρχαιολογικών χώρων.

Με ενδιαφέρει να ξέρω τί έγινε με τους στημένους διαγωνισμούς του ΥΠΠΟ.

Ξέρω ότι θα μείνω με το ... ενδιαφέρον στο χέρι όπως πάντα.
Και με θλίβει γιατί ο τομέας αυτός είναι η δουλειά μου.
Ντροπή σας..

Σε μια χώρα με πολιτισμό και μνημεία που θα τα ζήλευαν έχουμε καταντήσει να τα αγνοούμε και καταστρέφουμε όποτε μας βολεύει. Ας μη μιλήσω για τις υποθέσεις αρχαιοκαπηλείας. Τόσοι αρχαιολογικοί χώροι βρίσκονται στο έλεος του καιρού, των σκουπιδιών και της αγνοιας. Και οι αρχαιολογοι και φύλακες είναι σκλαβωμένοι σε ένα απαρχαιωμένο σύστημα εργασίας, οι πιό πολλοί με σύμβαση χωρίς σταθερή δουλειά και εισόδημα.

Ζηλεύω τους Άγγλους που και το πιό μικρό μεσαιωνικό σπίτι να ανακαλύψουν, θα το κάνουν κέντρο επίσκεψης ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΩΝ ΑΝΑΣΚΑΦΩΝ.

Ζηλεύω που υπάρχουν πινακίδες ΠΑΝΤΟΥ για χώρους πολιτισμού.

Ζηλεύω τις δωρεάν εισόδους στα μουσεία, τους άξιους ξεναγούς και τις ευέλικτες ώρες επισκέψεων.

Είμαστε διπρόσωποι. Από τη μία καμαρώνουμε σαν τα κοκόρια για το ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ και την κληρονομιά μας. ΖΗΤΑΜΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ. Από την άλλη... βασικά σκοτιστήκαμε.

Αρκεί να δείξουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι ετσι; και ο πρώτος λαός στην Ευρώπη! Τους δώσαμε τα φώτα μας ωρέ γιατί αυτοί όταν χτίζαμε τον Παρθενώνα ήταν στις σπηλιές.

Αί στο διάολο όλοι.