people are dada when you're a dada

Όσοι με ξέρουν και irl (in real life) ξέρουν και πως τα πράγματα εδώ στο Ιτάλια δεν πάνε και όπως τα φανταζόμουν στην αρχή. Το περιβάλλον εργασίας και το χωριό που μένω (δεν το λέω ειρωνικά, είναι χωριό) δεν εμπνέουν νέες φιλίες και νέες παρέες. Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η γλώσσα, τα Ιταλικά μου δεν είναι ακόμα τόσο καλά και οι Ιταλοί δεν ξέρουν Αγγλικά, ιδιαίτερα στις μικρές πόλεις. Στο εργαστήριό μου δεν έχουμε πάρε-δώσε με φοιτητές και ο μέσος όρος ηλικίας των εργαζομένων είναι γύρω στα 40.

Μέσα στην άνοιξη πέρασα μεγάλες φρίκες. Άρχισα να συνειδητοποιώ πως η τελευταία φορά που βγήκα έξω για καφέ ή ποτό ήταν Ελλάδα, Αγγλία ή αν ερχόταν κάποιος φίλος από έξω να με δεί. Δεν μιλάω για καφέ ή μεσημεριανό με συναδέλφους. Το δεύτερο θέμα μου είναι με το ερευνητικό εργαστήριο. Είδα την χαοτική διαφορά ανάμεσα σε Ιταλία και Αγγλία και έφριξα. Οι πιό πολλοί κάθονται και τα ξύνουν, το ίντερνετ πάει κατά διαόλου και το εργαστήριο κλειδώνει ερμητικά μετά τις 7 το απόγευμα και τα σαββατοκύριακα. Επειδή τρέχω πειράματα που παίρνουν μέρες αυτό είναι πρόβλημα, να μην μπορώ να πάω ό,τι ώρα θέλω να τα ελέγξω.

Όπως καταλαβαίνετε μόλις τελειώσει το συμβόλαιο τα μαζεύω και φεύγω τρέχοντας.

Όμως, η όλη εμπειρία μου έχει κάνει πολύ καλό. Κατάλαβα ότι είμαι αρκετά κοινωνικός άνθρωπος γιατί ως τώρα νόμιζα ότι δεν ήμουν. Αγάπησα ακόμα περισσότερο τους φίλους που άφησα πίσω στην Ελλάδα και Αγγλία γιατί μου δείχνουν συνέχεια πως τους λείπω και αυτό με κάνει να χαίρομαι με ένα κακιασμένο τρόπο :Ρ. Εκτίμησα πράγματα που τα είχα δεδομένα στην δουλειά μου στην Αγγλία και εδώ δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα. Και τέλος κατάφερα να ξενερώσω αρκετά με την 'ακαδημία' γιατί έχω δει σημεία και τέρατα τις μέρες που είμαι εδώ. Απογοητεύτηκα γιατι τελικά αποδεικνύεται όπως και σε πολλά άλλα πράγματα ότι τις θέσεις δεν τις παίρνουν οι άξιοι αλλά οι φαφλατάδες με μπόλικο υφάκι. Αρνούμαι όμως να κάνω πίσω γιατί οι ελάχιστοι άνθρωποι που αξίζουν, κάνουν δουλειά και αυτούς πρέπει να τους στηρίζουμε.

Το τελευταίο πράγμα που κατάλαβα είναι ότι πρέπει να λέμε πιό συχνά ΝΑΙ. Όταν θες να κάνεις παρέες δεν θα έρθουν να σου χτυπάνε την πόρτα και να σε παρακαλάνε. Πρέπει να το κυνηγάς και να βγαίνεις έξω, έστω και σε μέρη που υπο άλλες συνθήκες δεν θα πήγαινες ποτέ.

Από το χειμώνα και μετά άρχισα να μιλάω με μια Ιταλίδα γύρω στα 40, δουλεύει σε ένα διπλανό εργαστήριο. Όπου με κάλεσε, πήγα. Έζησα κάποιες τραγελαφικές στιγμές που δε νομίζω να τις είχα φανταστεί ποτέ. Θα σας περιγράψω μία από αυτές.

Ιταλίδα: Pixel θες να πάμε σε ένα πάρτυ στο βουνό με καλλιτέχνες και θέατρο;
Pixel: (σκεφτεται: ακουγεται χιππικο πάρτυ με στικς, κιθάρες και ναρκωτικα) Πάμε!

Αφού ανεβήκαμε τα βουνά και κόντεψα να βγάλω τα άντερά μου από τις στροφές φτάσαμε σε μια πέτρινη βίλλα στη μέση του πουθενά, δίπλα από την περιοχή Chianti μέσα στα αμπέλια, πραγματικά απίστευτο μέρος. Και τότε αρχίσαν τα ευτράπελα. Την βίλλα την είχε μια Γερμανίδα vegan. Όλο το φαί ήταν vegan δεν υπήρχε κοψίδι ούτε για δείγμα. Οι αρτίστες ήταν ένα group dadaιστών. Εγώ, η μόνη σχέση που είχα με το dada ήταν το μπάρ στα Eξάρχεια (κ μετά στου Ψυρρή) που πήγαινα. Βασικά κάνουν ότι τους κατεβαίνει και καλά προωθούν το χάος και την αναρχία μέσα από την τέχνη. Για 15 ευρώ που κόστισε το φαί και η τέχνη το έκανα κ γω.

Ακολούθησε μια παράσταση για πολλά ναρκωτικά. Το πρώτο σκετς ήταν μια αναπαράσταση του Οδυσσέα και της Πηνελόπης. Η Πηνελόπη ήταν μια σκούπα με άχυρα στο κεφάλι. Ο Οδυσσέας δεν έμαθα ποιός ήταν γιατί άρχισε να βρέχει. Πήγαμε στη δευτερη παράσταση όπου κάτι τύποι είχαν ντυθεί σέφ και μαγειρεύαν με πλαστικά λαχανικά. Κάποιος έψησε κάτι τόστ (αληθινά) τα οποία τα μοιρασε στο κοινό (ahh that's where the 15 euros go!). Εγώ έκανα τη διαδρομή μέσα-εξω στη βροχή, γέλιο υστερικό, τσιγάρο-μέσα στην παράσταση. Το επόμενο τεστ εε σκετς ήταν μια απαγελλία ενός μανιφέστου dadaistikoy το οποίο βασικά έλεγε i am dada you are dada the wall is dada our toilet is dada u get the point. Ολα αυτά υπό τον ήχο μιας σφυρίχτρας.

Φύγαμε μες στη βροχη εγώ να γελάω υστερικά και η φίλη μου να έχει τσατιστεί απίστευτα με τους ηλίθιους.

Χτες μου λέει:
Πάμε σε ένα πάρτυ με μουσική και φαγητό και αρτιστες που δεν θα είναι ντανταιστες;
E πάμε ! (μυαλό δεν έβαλα)

15 ευρώ στην είσοδο, φαγητό για την πλάκα έκανα μπαγαποντιά και ήπια 2 φορές τσάμπα ποτό. Το 2ο ήταν μάλιστα μια διπλή stout που μου θύμισε την Αγγλία αλλα ήταν Δανέζικη. Τι σου κάνει ο ιμπεριαλισμός. Από ένα σημείο και μετά το είχα χάσει και μιλούσα ιταλικά με όλους. Στο τέλος καθώς φεύγαμε έβαλα τις νέες φίλες μου να κλέψουμε ένα μικρό ανεμόμυλο που ήταν έξω από το εστιατόριο. Το πήραμε και αρχίσαμε να τρέχουμε γελώντας υστερικά.

Το καλύτερο από όλα είναι ότι η φίλη από την δουλειά με κάλεσε το άλλο σαβ/κο να πάμε με τις άλλες τρελλές (που κλεψαμε το μύλο) στο νησί Elba να γιορτάσουμε τα γενέθλιά της.

Ελπιζω να μην έχει κανένα dadaist γκόμενο μαζί.

Ο μύλος