my sister

Η αδερφή μου φεύγει αύριο για την Αγγλία για να αρχίσει μεταπτυχιακό. Μου φαίνεται πολύ παράξενο! Νιώθω πως δεν έχει περάσει πολύς καιρός που έφυγα από Ελλάδα, αλλά μετά σκέφτομαι 'Χαζή, όταν έφυγες, η μικρή τελείωνε το δημοτικό.'

Ομολογώ πως δεν τα πηγαίναμε πάντα πολύ καλά. Μέχρι τα 18 μου ήθελα να τη σκοτώσω. Και δικαιολογημένα. Ήταν σπιούνος της μαμάς μου, με κάρφωνε συνέχεια, και ήταν και 6 χρόνια πιό μικρή. Όταν ήμασταν πιτσιρίκια της είχα κάνει τη ζωή πατίνι. Κυριολεκτικά!! Μπορεί και να την είχα δείρει κιόλα δεν θυμάμαι πάντως την έβαζα να μου δίνει τα λεφτά της.

Δεν ξέρω πώς, κάποια στιγμή αρχίσαμε να μιλάμε. Μάλλον όταν μου είπε για τα γκομενικά της πρώτη φορά. Και ξαφνικά γίναμε φίλες.

Είναι απο κείνες τις φιλίες που ξέρεις ότι θα κρατήσουν. Μερικές φορές ακόμα μου σπάει τα νεύρα αλλά νομίζω πως έχω (και έχει) βρεί το κουμπί της και την αγνοώ όταν συγχίζεται:Ρ. Μπορεί να τσακωθούμε άγρια μιά φορά το χρόνο, συνήθως για μαλακίες, αλλά θα τα ξαναβρούμε.

Όπως έλεγα λοιπόν, μου φαίνεται παράξενο που πάει Αγγλία..στο πανεπιστήμιο που πήγα και γώ στα 17 και μάλιστα θα μένει 1 στενό πιό κάτω από την παλιά μου εστία. Θέλω να πάω να την δώ έστω και αν 6 χρόνια έμεινα σε κείνη την πόλη και ορκίστηκα πως δεν θα ξαναγυρισω!

Οι γονείς μου αγχώνονται επειδή δεν έχει μείνει μόνη της. Καμμιά φορά σκέφτομαι ότι δεν την ξέρουν καλά. Έχει τσαγανό και μπορεί και στέκεται στα πόδια της. Δεν φοβάται πολύ να πάει σε νέα μέρη και να δοκιμάσει καινούριες εμπειρίες. Επίσης είναι ξεροκέφαλη σαν και μένα. Και τέλος, είναι τόσο φιλική που σε μιά βδομάδα θα έχει γνωρίσει όλο τον κόσμο.
Μόνο βάζελος να μην ήτανε..

Καλή αρχή σκατό