Διάβαζα τις λέξεις σου ευλαβικά όποτε έβλεπα κάποιο καινούριο σου άρθρο. Άκουγα 1-2 φορές τις μουσικές σου και στεναχωριόμουν όταν ήσουν θλιμμένος, γιατί η λύπη και η χαρά σου - περισσότερο η χαρά- ήταν μεταδοτική σε αυτά που έγραφες. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το όμορφο post με τίτλο read my mind όπως το τραγούδι των killers, γραμμένο για εκείνη.
Ένιωθα σαν λαθρεπιβάτης σε ένα ιστιοφόρο με προορισμό κάποιο εξωτικό νησί - ποτέ δεν σου είχα πει κουβέντα. Μόνο διάβαζα κρυφά και θαύμαζα αυτά που έγραφες.
Ούτε πρόκειται ποτέ να σου πώ κουβέντα τώρα πιά. Δεν ξέρω πώς και πού έφυγες, λυπάμαι για αυτούς που σε ξέρουν και υποφέρουν τώρα χωρίς εσένα..
Αντίο street spirit.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου