Λήδρα Παλάς

Είπα να αρχίσω να γράφω τα αποτελέσματα της έρευνας για τα μπαράκια της Λευκωσίας. Δεν θα μιλήσω για μπαράκια όμως. Ναί πήγα, ήταν όμορφα, πανάκριβα, το φαγητό καλό, όλα αυτά που βρίσκω στην Αθήνα..

Αυτό που δεν θα βρώ ποτέ πουθενά αλλού είναι το συναίσθημα να περπατάς στην Οδό Λήδρας.

H οδός Λήδρας είναι ο κεντρικότερος δρόμος της Λαικής Γειτονιάς, φανταστείτε κάτι σαν την Ερμού, με πλακόστρωτο και μαγαζιά...

Είναι πρωί, περπατώ στην Λήδρας λοιπόν και χαζεύω...άνθρωποι περνάν βιαστικοί, ήσυχοι, μιλάνε, φωνάζουν και γελάνε. Σαν οποιαδήποτε άλλη πόλη.. Μέχρι που φτάνω στο τέρμα του δρόμου..Ξαφνικά τελειώνει..Βλέπω μπροστά μου ένα τοίχος με ένα μικρό φυλάκιο και ένα μνημείο.. Παιδάκια επάνω στον εξώστη δίπλα στο φυλάκιο να κοιτάνε.. απέναντι...

Βρίσκομαι μπροστά από την Πράσινη Γραμμή....

Κοιτάω γύρω μου και με πιάνει ένας πόνος στην καρδιά.. Ένα μνημείο στην ελευθερία και ένας μικρός χώρος δίπλα για τους αγνοούμενους.. Περιμένω να φύγουν τα παιδάκια και ανεβαίνω και γώ στο φυλάκιο...Βλέπω 100 μέτρα γκρεμισμένα σπίτια και ερείπια... και παρακάτω ένα παρόμοιο φυλάκιο στην ΄άλλη πλευρά` που είχε ανθρώπους που κοιτούσαν ... προς τα εμάς...

Την ίδια μέρα πέρασα και στα κατεχόμενα.. Μπροστά από το Λήδρα Παλάς, που ήταν το πολυτελέστερο και μεγαλύτερο ξενοδοχείο της Λευκωσίας. Πρίν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ το χρησιμοποιήσουν σαν βάση.. Και τί είδα; Μετά από όλα αυτά που είχα ακούσει απο φίλους Ελληνοκύπριους περίμενα να μπώ μέσα και να μου την πέσουν από 10 γωνίες αγριεμένοι Τούρκοι, και, αφού με βιάσουν, να με στείλουν σε χαρέμι στην Άγκυρα...

Αντιθέτως, είδα πολύ φιλικό κόσμο, πολλή φτήνια και παραμελημένα κτίρια. Κτίρια που κάποτε πρέπει να ήταν πανέμορφες κατοικίες, είναι αφημένα στην τύχη τους και το μέρος εμπνέει μια θλίψη.

Είδα όμορφες εκκλησίες μετατρεμένες σε τζαμιά...παιδάκια που παίζαν όπως κάθε άλλα παιδάκια, αλλά τους αιμοβόρους Τούρκους δε τους βρήκα ακόμα...

Όλοι στην Κύπρο με κοίταξαν με μισό μάτι που πήγα στα κατεχόμενα (τους εδωσες τα λεφτά σου!!). Κανείς όμως δε λέει ότι από τότε που ανοίξαν τα σύνορα όλοι οι Ελληνοκύπριοι τρέχουν στα καζίνο από την «άλλη πλευρά.»

Έγραψα μεγάλο ποστ, αλλά πραγματικά το συναίσθημα ήταν πολύ παράξενο και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Ένα ξέρω σίγουρα, ότι όπως το τοίχος του Βερολίνου ήταν ντροπή, έτσι και αυτό το τοίχος αποτελεί πολύ περισσότερο ντροπή. Μόνο να ελπίζει μπορεί κανείς ώστε να βρεθεί μια λύση. Πρέπει η Λευκωσία να πάψει να είναι η τελευταία διχασμένη πρωτεύουσα στην Ευρώπη...

Σας αφήνω και μερικές φωτό..