Back home for a while

Είμαι πίσω στο αγαπημένο μου Brighton για τις διακοπές του καλοκαιριού. Όσο εσείς λιάζεστε και κάνετε βουτιές εγώ πήζω στο εργαστήριο για να μπορέσω να παραδώσω το διδακτορικό μου εως το τέλος του μήνα/ αρχές του Σεπτέμβρη.

Μα δεν με πειράζει. Είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι εδώ και οι βουτιές δεν μου λείπουν καθόλου.

Με όλα αυτά που γίνονται στην Αγγλία τις τελευταίες 3 μέρες, τα σπασίματα, τις κλεψιές, συνειδητοποίησα κάτι.

2 χρόνια στην Ελλάδα, από το 2009, έγιναν άπειρα επεισόδια, σπασίματα κλπ. Μια φορά δεν ένιωσα την ανάγκη/στεναχώρια να πάω να βοηθήσω την κοινότητα να μαζέψει τα σπασμένα.

Τώρα σκέφτομαι αυτά που γίνονται και σκέφτομαι το Brighton. Ξέρω πως αν τα σπάσουν εδώ την άλλη μέρα θα είμαι στο κέντρο με μια σκούπα στο χέρι.

Είναι αυτό το σπίτι μου; Μήπως απλά επηρρεάστηκα από το keep calm and fix it των Άγγλων; Μήπως θα βοηθούσα αν υπήρχαν παρόμοιες δράσεις στην Αθήνα; Δεν ξέρω. Νιώθω πολύ μπερδεμένη.

Ελπίζω όλο αυτό να τελειώσει γρήγορα δεν θέλω να βλέπω την Αγγλία έτσι, στεναχωριέμαι.

re:connect

Πάει καιρός που έγραψα εδώ, αλλά μόνο η ημερομηνία στο προηγούμενο post με κάνει να το πιστεύω. Αλλιώς θα σου έλεγα πως ήταν μονάχα την προηγούμενη βδομάδα.

Ξέρεις γιατί; Γιατί αν και πέρασε ένας χρόνος +(στ'αλήθεια δύο) από τότε που έγραψα κάτι καινούριο, τα παρακάτω πράγματα ήθελα συνέχεια να πω.

Είμαι καλά στην πόλη του λευκού πύργου. Είμαι πολύ χαρούμενη, με μια δουλειά που αγαπάω πολύ και με ανθρώπους γύρω μου που αγαπάω υπερβολικά. Μαζί με καλή υγεία - συνδυασμοί ανεκτίμητοι για πολύ κόσμο. Αυτά τα δυό χρόνια είναι από τα πιο ωραία και δημιουργικά της ζωής μου. Άντε να πάρω και το διδακτορικό (μας έφαγε η δουλειά βλέπεις) και όλα θα είναι σούπερ.

Μα τον τελευταίο χρόνο, κάθε βράδυ σχεδόν, στον ύπνο μου βλέπω το σπίτι μου. Όχι απαραίτητα το ίδιο που έμενα. Αλλά το Brighton. Την Αγγλία. Έχω καταντήσει σαν τη Χάιντι που υπνοβατούσε στο σπίτι στη μεγαλούπολη. Με πιάνει ένας πόνος και μια φριχτή νοσταλγία όποτε βλέπω φωτογραφίες της Αγγλίας στο internet. Βουρκώνω, και δε σου κάνω καθόλου πλάκα. Στον ύπνο μου το βράδυ περπατάω σε όλα τα πάρκα που είχα πάει ποτέ και παντού βλέπω daffodils.

Νομίζω πως περνάω αυτά που περνούσαν οι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, μα το αντίθετο. I miss home. Και αντίθετα με πολλούς που θέλουν να φύγουν από την Ελλάδα, εγώ θέλω να γυρίσω στην Αγγλία. Είναι διαφορετικό, αν το σκεφτείς καλά. 13 χρόνια ήταν αυτά.

Δεν είπα ποτέ πως είναι τέλεια η Αγγλία. Πουθενά δεν είναι τέλεια και το ξέρω. Και σίγουρα δεν θέλω -ούτε μπορώ - να τα παρατήσω όλα και να φύγω. Θέλω όμως πράγματα που εδώ δεν τα έχω. Θέλω πράσινο και καθαρό αέρα. Δε θέλω πολυκατοικίες και τόνους σκουπιδιών. Θέλω ήσυχους ανθρώπους. Θέλω ευγένεια. Θέλω τα πράγματα να δουλεύουν -ως επί το πλείστον- σωστά. Θέλω η αξιοκρατία να είναι δεδομένη και όχι κάτι που να το θεωρούμε τυχερή εξαίρεση. Και άλλα πολλά που δεν θέλω να γράφω γιατί με λένε και γκρινιάρα.

Όλοι λένε πως τα πράγματα θα αλλάξουν εδώ, και εγώ είμαι συνήθως αισιόδοξος άνθρωπος. Μα, να σου πω την αλήθεια, στατιστικά να το δείς, οι μεγάλες αυτές αλλαγές θα πάρουν σίγουρα 10-15 (βάζω 25) χρόνια για να περάσουν στο πετσί μας. Για να αλλάξει η νοοτροπία της νέας γενιάς που ήδη έχει μάθει στη σαπίλα και στο βόλεμα. Από τους 10 ανθρώπους πες που ξέρω (στατιστικά πάντα), οι 4 τουλάχιστον έχουν 'βολευτεί' σε κάποια φάση στη ζωή τους εις βάρος άλλων.

Συγγνώμη αλλά δεν θέλω να περιμένω πότε θα αλλάξουν τα μυαλά των αλλωνών.

Νιώθω πως αυτή είναι μια σημαδιακή καμπή στη ζωή μου, γιατί κάτι μου λέει βαθειά μέσα μου, πως δεν θα αντέξω να ζήσω σε αυτή τη χώρα όλη μου τη ζωή.

Τέλοςπάντων - τα είπα και ξαλάφρωσα. Προς το παρόν θα βλέπω την Αγγλία στον ύπνο μου μέχρι το καλοκαίρι που θα πάω να παραδώσω το βιβλίο. Για να δούμε.

Πάρε και ένα τραγουδάκι.

I swear to God, I heard the Earth inhale,

moments before it spat its rain down on me.

I swear to God, in this light and on this evening,

London's become, the most beautiful thing I've seen.

Pixel

Ecosystem

Creatures of habit, that's what we are, no matter how much we deny it. Take away our daily routines and usual habitat and we become confused, anxious. Suddenly our world becomes a complex of variables, no constant for us to hung from, nothing to keep in our mind as true and trustworthy. Known. Reliable. Blessed routine.

If you don't like rules, you're just being naive. Your neural pathway is a set of rules and conditional statements, whether you like it or not. At each brief moment, you make choices based on past experiences. You judge, with your own laws. You form rules. And you can also break them, by choice. But - they are still there. They cannot be avoided. Sometimes, rules, become equal to our daily routines. Think about waking up every day. There is a path to be followed. The way you drink you coffee (or whatever beverage). The way you smile, or introduce yourself to new people. The first bad word you think when someone angers you.

We have to adapt, or we will perish, our genes simply instruct to do so. When thrown in a sea of unknown factors and circumstances, most of us become unstable and hold nothing as given. The amount of time that we remain confused and undecided is what separates those who adapt from those who do not.

Remain undecided for long, and you risk stagnation and abandonment. Things will move on and you will keep swimming towards different directions, unable to choose. In the end, perhaps you pick the closest path and settle for your choice, thinking that you had no alternative.

To truly appreciate you habitat and routine, first you should understand why it is that you cherish it. Why it makes you comfortable and happy to follow the steps you do day after day. The people you know and hold close. Then you must try and be prepared at any time to give it up. To understand what you will lose if/when you lose everything. To have a plan B.

If you feel no sense of loss whatsoever in the thought of abandoning everything that makes up your routine, it is a very good indication that something is wrong. You need to find new habits. After all, the only firm constant in your own life, is yourself.

A momentary lapse of freedom (*)

The road was glistening wet. Heavy clouds on the sky, and the sun can't really bother coming out for the moment. He drags his feet like an automaton, giving orders out loud to his brain. Left foot forward, right foot forward.

"I'll do it, it's the end. I've had enough of this. I wanted to do other things with my life and I'm stuck with her and the brats. I don't even know if they are mine."

A small voice says: no, how can you say that?
Shut up, small voice.

And he goes on:

"She's fucked around so much she's probably still doing it behind my back. That time I was away for this training, probably then, too. I wanted to become a painter. Wanted to travel. I have to look after myself, get my dreams in order. She never needed me, it was all for the money and the status. I bet she stopped taking the pill so she could snare me. "

After walking for two blocks he already feels better.

"It was not her fault, after all. A simple misunderstanding. Staying for the kids. She said it was only a fling. Just sex, nothing special. I should know, I've had a share of them too. I mean, men are allowed to do so, it's in their nature after all. "

The small voice gets louder

"You don't love her anymore. That love you had has been replaced by a total and irreparable habit. Yes, she's like a habit you can't quit. Like smoking. You are used to her. Plus, you have the spine of a jelly, and can't admit that you are a coward and can't bother to quit it. Not that she's any better. Staying for the kids, what crap!"

Shut up, small voice.

He goes back home, wondering what she has cooked for dinner.


(*)Title adapted from Pink Floyd's album A momentary lapse of reason.

There's an unceasing wind that blows through this night
And there's dust in my eyes, that blinds my sight
And silence that speaks so much louder that words,
Of promises broken

Περί ανωνυμίας και άλλων δαιμονίων

Το blog αυτό έχει κλείσει αισίως τρία χρόνια ύπαρξης. Σε αυτό το διάστημα έχουν συμβεί πολλά και διάφορα, άλλαξα 3 χώρες και 4 πόλεις, γνώρισα καινούριο κόσμο, ξαναβρήκα παλιό, έχασα κάποιους και στεναχωρήθηκα, έδιωξα κάποιους άλλους και δεν μου κάηκε καρφάκι.

Έχω να γράψω εδώ περίπου 2 μήνες. Μου έλειψε πολύ το blog μου και το είχα παραμελήσει αρκετά. Συνειδητοποίησα τις προάλλες ότι δε το παραμέλησα λόγω της πολλής δουλειάς όπως πίστευα. Αλλά ότι η ανωνυμία μου είχε πλέον πάψει να υφίσταται. Άτομα από την δουλειά μου ξέρουν πλέον αυτό το blog.Στην αρχή δίστασα, παλιότερα ήταν πιό εύκολο, κανένας εργοδότης/συνεργάτης μου δεν ήξερε ελληνικά και έτσι μπόρουσα να ξεσπάσω .

Γράφω με ψευδώνυμα από το 1996. Ποτέ όμως, σε ό,τι έγραψα, δεν ένιωσα άσχημα ή χρειάστηκε να το σβήσω. Έχω καταλάβει τόσα χρόνια στο internet ότι η ταυτότητά σου online είναι αρκετά σημαντική, αν της δώσεις σημασία. Τα γραπτά σου μένουν, όσο και αν θεωρούμε το internet εφήμερο και παροδικό. Για αυτό ποτέ δεν ήθελα να μετανιώσω για κάτι που έκανα submit.

Όσο για το blog, αν ήθελα κρυφό ημερολόγιο θα το έκανα από την αρχή έτσι, και δεν θα ασχολιόμουν καθόλου με το να συζητάω μαζί με παλιούς φίλους και εσάς τους καινούριους που γνώρισα αυτά τα χρόνια.

Στην αρχή, λοιπόν, ναι, προβληματίστηκα αρκετά με την άρση της 'ανωνυμίας' μου από άτομα που δεν θεωρώ/ούσα φίλους. Από την άλλη σκέφτηκα ότι από το google στα πρώτα search results έρχονται άσχετοι που ψάχνουν για στίχους του Κότσιρα, τι να πουν και αυτοί. Επίσης έχω σταματήσει εδώ και 13-14 χρόνια να βγάζω τα εσώψυχά μου με θλιβερές ιστορίες, στίχους και ποιήματα στο internet και προτιμώ απλά να παθαίνω μια φορά το χρόνο κατάθλιψη με nine inch nails. Περνάει σε 10' με ένα παγωτό.

Οπότε αποφάσισα πως δεν με νοιάζει. Δεν με απασχολεί γιατί δεν έχω να κρύψω τίποτα και ότι έχω να πω σε κάποιον θα το πω και μπροστά του. Με αυτά και με εκείνα, τελείωσε η ανωνυμία, οπότε να σας συστηθώ, εν μέρη.

Με λένε Μαρία, nice to meet you!

Από δω και πέρα θα τα λέμε πιό συχνά :)

insomnia: redux

I never thought the time would come
when I would avoid sleep
to watch over you while you were dreaming.

tranquility

is when you know that everybody around you runs on higher beats per minute than you do...

...but you don't care.

Instead you find yourself staring at the clouds. Making out shapes and giving them names. Chubby tubby, Dragon-shaped teapot strainer, Strawberries with a cherry mustache.

You find that the trees talk to the clouds sometimes and whisper stories to each other.

These signs might probably indicate that you may have a schizoid strain in your personality.

However, most likely, they mean that you are on holidays and you don't give a toss.

If you do cloud identification as a hobby, outside the holiday period, give me a call. You can join my club.

ctrl-alt-del

Yet again, Pixel has a new home and a new job.
Άντε να στεριώσουμε λίγο σύντροφοι γιατί κουράστηκα!!!
Σαν την Χαλκιδική, πουθενά!!! :Ρ

who's your daddy?

The letter D

The letter D is often misunderstood. Usually associated with negative words, "D" often feels left out.

Dejected, devoid, disillusioned, detached, detested, deflated, debunked and drenched in death, unlike the others. Take "L" for example: livid, lullaby, luscious, love, languid, lively. Even lunatic has a fond place in our hearts.

The letter D does not give up. It holds precious few words that make up for it.

Dance, dream, delectable, delicious and of course, desire.

Give the letter "D" a second chance. Down deep you know it deserves it.

use your vote!

Γιατί θα ψήφιζα αύριο (αν ήμουν Ελλάδα):

1. Γιατί είναι καιρός να καταλάβουν μερικοί-μερικοί οτι Ευρωεκλογές δεν ισούνται με εθνικές εκλογές
2. Γιατί τα ευρωπαικά κόμματα ψηφίζονται, και όχι τα τοπικά
3. Γιατί είναι η ευκαιρεία σας να επιρρεάσετε την πορεία της Ευρώπης με την 1 ώρα που θα χάσετε
4. Γιατί θέλω να αποφασίζω εγώ για μένα και όχι άλλοι για μένα
5. Γιατί έχω σιχαθεί τα κομματόσκυλα
6. Γιατί το λευκό και η αποχή δεν είναι άποψη, αλλα παραίτηση.
7. Γιατί δεν καταλαβαίνουμε πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε το δικαίωμα της ψήφου και της επιλογής, έστω και αν αυτό το δικαίωμα μερικοί προσπαθούν να το περιορίσουν σε επιλογές τύπου άσπρο/μαύρο.
8. Γιατί αν δεν επιλέξεις εσύ για τον εαυτό σου, αφήνεις αυτούς να αποφασίσουν:

(with thanks to arkoudos)
Update: ένα μικρό τμήμα του άρθρου από τα news247

"Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ο άμεσα εκλεγμένος νομοθετικός "βραχίονας" της Ευρώπης, αφού εκλέγεται από τους 500.000.000 πολίτες των 27 χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανά πέντε χρόνια.

Εδρεύει στις Βρυξέλλες (Βέλγιο), στο Λουξεμβούργο και στο Στρασβούργο (Γαλλία).

Αποτελείται από 785 βουλευτές από τις 27 χώρες. Ο αριθμός των εδρών ανά χώρα δεν είναι σταθερός, αλλά διαμορφώνεται με βάση το μέγεθος της χώρας (σε παρένθεση οι έδρες που καταλαμβάνει στο Ευρωκοινοβούλιο): Aυστρία(18), Bέλγιο(24), Βουλγαρία(18), Γαλλία(78), Γερμανία(99), Δανία(14), Ελλάδα(22), Εσθονία(6), Ηνωμένο Βασίλειο(78), Ιρλανδία(13), Ισπανία(54), Ιταλία(78), Κάτω χώρες(27), Κύπρος(6), Λεττονία(9), Λιθουανία(13), Λουξεμβούργο(6), Μάλτα(5), Ουγγαρία(24), Πολωνία(54), Πορτογαλία(24), Ρουμανία(35), Σλοβακία(14), Σουηδία(19), Τσεχία(24) και Δινλανδία(14).

Οι ιδεολογικές ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου

Οι βουλευτές, δεν διακρίνονται σε μέλη κομμάτων, αλλά σε πολιτικές ομάδες συγκεκριμένων πολιτικών και ιδεολογικών τοποθετήσεων οι οποίες είναι οι εξής (σε παρένθεση οι έδρες τους στην προηγούμενη σύνθεση):

-Ομάδα Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Χριστιανοδημοκράτες) και Ευρωπαίων Δημοκρατών (ΕΛΚ-ΕΔ) (286)
-Ομάδα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΕΣΚ) (217)
-Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη (ΣΦΔ) (100)
-Ομάδα των Πρασίνων/Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία (Π-ΕΕΣ) (43)
-Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά/Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών (41)
-Ανεξαρτησία και Δημοκρατία (ΑΔ) (22)
-Ένωση για την Ευρώπη των Εθνών (ΕΕΕ) (44)"

The scientist

Come up to meet you, tell you I'm sorry
You don't know how lovely you are
I had to find you, tell you I need you
Tell you I set you apart

Tell me your secrets and ask me your questions
Oh, let's go back to the start
Running in circles, coming up tails
Heads on a science apart

Nobody said it was easy
It's such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard
Oh, take me back to the start

I was just guessing at numbers and figures
Pulling the puzzles apart
Questions of science, science and progress
Do not speak as loud as my heart

But tell me you love me, come back and haunt me
Oh and I rush to the start
Running in circles, chasing our tails
Coming back as we are

Nobody said it was easy
Oh, it's such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
I'm going back to the start

Νηνεμία

Όταν ξαφνικά τα πράγματα πάνε ΠΟΛΥ καλά.
Τότε νομίζω πως κάτι θα συμβεί και θα στραβώσουν όλα.
Και θα γυρίσω στο μηδέν, θα ξανακάνω reset, reboot πείτε το όπως θέλετε.

Προς το παρόν όλα βαίνουν καλώς.

Κλέβω λίγο από τους Killers και λέω..
Sometimes I get nervous when I see an open door.

pixel

έκτατο ανακοινωθέν

Αύριο πάω Brighton.

Αν όλα πάνε όπως τα θέλω, μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα έχω και PhD και δουλειά (Ελλάδα). Αλλά επειδή πολλές φορές δεν πάνε όλα όπως τα θέλουμε, δεν θα πώ τίποτα παραπάνω προς το παρόν.

ντού, ντού, ποδήλατα παντού!

Φαντάσου.... μια Αθήνα που για λίγες ώρες δεν έχει αυτοκίνητα στο κέντρο.
Φαντάσου...μια λαοθάλασσα ποδηλάτων όλων των χρωμάτων και ειδών.
Ποδήλατα με μικρές ρόδες, με μεγάλες ρόδες, με ταχύτητες, χωρίς, τρίκυκλα, με παιδικά καθισματάκια, με καροτσάκια για παιδιά
Φαντάσου..μικρά παιδιά και μεγάλους όλοι μιά παρέα.
Φαντάσου 5000 ποδηλάτες να κάνουν βόλτα στο κέντρο της Αθήνας: Πεδίο του Άρεως, Ομόνοια, Σύνταγμα, Β. Σοφίας, Μέγαρο Μουσικής, Αλεξάνδρας.
Φαντάσου μουσική υπόκρουση από μια τρομπέτα και φωτοβολταικό κασσετόφωνο να παίζει queen "I want to ride my bicycle."

Σταμάτα να φαντάζεσαι.

Η 2η Πανελλαδική ποδηλατοπορεία ήταν μια τεράστια επιτυχία η οποία δυστυχώς ΔΕΝ θα την δείξουν στην τηλεόραση γιατί δεν πουλάει. Συγχαρητήρια στα φιλαράκια μου στους podilates.gr όλες οι βόλτες μαζί τους ήταν και είναι απίστευτες.

Update: και ένα καταπληκτικό βίντεο με -ομολογουμένως- ενοχλητική σφυρίχτρα στο background. Για όσους δεν ήσασταν εκεί, μια μικρή γεύση...

insomnia

I never thought the time would come
when I would avoid sleep
to avoid dreams of you.

we just found something, but we've locked it inside

κόλλημα σε λέω!!!



When my gift arrives I'll be there
and when our time runs out I'll meet you again
'cause everything has changed tonight
we just found something but we've locked it inside

Without some love, where could we run, who would we be?
but now it's time, to kiss you goodbye, there is no time

Locked it inside your mind, I hope you find a way
you won't let it happen to you, you need some change
but I keep falling from the trees, until next time that we'll meet

Without some love, where could we run, who would we be?
but now it's time, to kiss you goodbye, there is no time
Until next time, where could we run, who would we be?
but now it's time, to kiss you goodbye, there is no time

πιθανότητες

Οι πιθανότητες είναι ένα μεγάλο μέρος του διδακτορικού μου. Δεν θα πώ παραπάνω γιατί θα βαρεθείτε. Βρίσκω όμως ότι έχουν αρκετό ενδιαφέρον, σε περιπτώσεις όπως αυτή:

Πριν 2-3 μέρες έγραψα το προηγούμενο post (blind date) στο κινητό μου καθώς γύριζα απο Θεσσαλονίκη. Το έβαλα πρώτα στο facebook, σε κλειστό κύκλο φίλων (γύρω στα 50 άτομα). Τουλάχιστον νομίζω ότι το έβαλα, αλλιώς το είδαν γύρω στα 200+.

Ας υποθέσουμε το 1ο.

Μετά, γύρισα και το έβαλα και στο blog. Σήμερα, κοιτώντας τα στατιστικά του blog, παρατήρησα ότι κάποιος βρήκε το blog μέσα από search στο google που είχε ως term την τελευταία φράση: Now my fate will also become somebody else's and history has shown that revolutions are won by the masses. As I have forgiven my maker, please forgive yours.

Τέλεια, αυτός ήταν ο σκοπός. Ήθελα να δω εάν θα αμφισβητούσε κανείς ότι ήταν δικό μου.
Άπιστε Θωμά, αν είσαι φίλος μου, σε συμπάθησα ακόμα πιό πολύ. Προφανώς σου έκρυψα κάτι γιατί μάλλον δεν ήξερες ότι έχω blog.

Τί γνωρίζουμε για τον Θωμά:

• Είναι έλληνας/ίδα (100%, ip απο ελλάδα, όχι απαραίτητα Αθήνα)
• Είναι πρωινός τύπος/τύπισσα (9 το πρωί επίσκεψη)
• Είναι άντρας 90%(τρέχει linux)
• Ξέρει από computer 100%(τρέχει linux)

Το γεγονός ότι τρέχεις linux μου δίνει κάποιες ιδέες....ας αναλύσω λίγο στατιστικά τους φίλους μου:
mini pool, 56 subjects

αποκλείω αυτόματα αυτούς που δεν είναι Ελλάδα και τους φίλους μου που δεν ξέρουν τι είναι linux.

Ωραία, μείναν 19, εκ των οποίων 2 κοπέλες. Θα ξαφνιαζόμουν αν ήταν κορίτσι δηλαδή, αλλά δεν είναι απίθανο. 2 φεύγουν γιατί είναι στρατό, ένας δεν ξυπνά πρωί, άλλος δεν θέλει linux. 15

Και εδώ έρχεται ο φίλος Bayes που τον έχω φάει στα μούτρα τα τελευταία χρόνια και μας ρωτάει:
Δεδομένου ότι ο φίλος/η είναι Έλληνας, computeras, με linux και πνεύμα αναζήτησης, ποιο είναι η πιθανότητα να είναι ο/η (insert name here).


Βέβαια ο αιδεσιμότατος Bayes έχει προνοήσει Δεν αποκλείεται να μου είναι κάποιος/α παντελώς άγνωστος που να μην έχω φίλο στο fb και κάποιος γνωστός μου να του έστειλε το κείμενο. Παρ' όλα αυτά, όποια πιθανότητα πιστέψω εγώ ως σωστή είναι σωστή γιατί είναι υποκειμενική και βασίζεται στο data που έχω διαθέσιμο τη συγκεκριμένη στιγμή.

Δεν είστε πολύ χαρούμενοι που δεν κάνετε phd?

blind date

There is this urban myth, you know. Something about weirdos placing infected syringes between cinema seats. One zap and you are toast. We come in peace, they said. Almost anyone i knew laughed this off. Words of the tougher, older siblings, to the young ones, to scare them off with tooth picks while watching a Disney movie.

Well, let me tell you-i went to the movies a month or two ago.'T was nice, actually..a Will Smith drama/flick, too much altruism made me sick but was rather good. Surely I will remember it forever though.

I sit in the train now and it is a six hour journey. I am literally starving and my co-passengers suddenly seem very tasty. I wear my sunglasses so that my eyes don't show, better eccentric than dead.

I don't know how or when I became so sarcastic, probably it was that night. Instant change, like instant soup. I 've missed instant soup. I always hated it, its just now, that i cannot have it, i want it. Is it not like that with most things though? Love comes to mind.

A member of my herd is awake. He is a musician of sorts-I saw him scribbling notes and a big, confident F key a while ago. Hunger drives me off topic.

You know, it is not like they told you it would be. Those kids dream about it and they could not be further from the truth. No veil is lifted from your puny mortal eyes nor are you suddenly blessed with super strength and a fetish for flashy renaissance shirts and leather coats. It's just the hunger and the starlight. Seeing in the dark should have made this bloody situation a tad more enjoyable but I am too irritated now to look at the bright side of the moon. An optimist would say I got my whole life ahead to enjoy it. Sod off, optimist, or I'll bite your scrawny neck.

Do you know they have installed random DNA checks at stations? They say they gather us all up and lock us in big containers. We are left to eat each other, drain our fellows' blood so we can survive. But the last one standing is sated only for a while. I have heard about rings where norms put money on us fighting. Like starving dogs we loathe and love the hand that feeds us. There is no plan other than extermination for us, and why?Because of a short flame of passion, like Jay, my pal had.. or an unlucky movie, like 7 pounds.

We are getting closer to the station. I see some peace guards at the platform, just my luck. I go to the trains bathroom and use the syringe. I hide it at my seat, the others have already left.

Now my fate will also become somebody else's and history has shown that revolutions are won by the masses. As I have forgiven my maker, please forgive yours,

the white tower

And so it’s begun
A fairytale of one
A bleeding rose – a mind in pause
And so it’s begun
A journey meant for one
A heart that froze – the life I chose

I got one chance to make life shine

λατρεύω αυτή την πόλη,

γίνεται να έρθω εδώ;

Θα έρθω εδώ.