Τα χέρια μου είναι ακόμα παγωμένα από το κρύο..
Κοιτάω την οθόνη και δεν ξέρω πώς μπορούν να βγουν οι λέξεις..
Λέω να γράψω σκόρπιες φράσεις…! Δικό μου είναι το blog άλλωστε!
Σε ξέρω τέσσερα χρόνια; Πέντε; Μάλλον τέσσερα.
Θυμάμαι άνοιξη και μια πλατεία στην γειτονική συνοικία.
Μια φθινοπωρινή μέρα σε ένα λεωφορείο, κάπου πηγαίναμε.
Διαδρομές με τα πόδια μέχρι το σπίτι ενός ‘φαντάσματος’.
Γενέθλια μια άλλη άνοιξη στα Εξάρχεια…
Καλοκαίρια και καφές κάτω από τον ήλιο.
Να μιλάμε ώρες για κόσμους που ούτε καν υπάρχουν παρά μόνο στις καρδιές μας..
Τη φωνή σου νυσταγμένη να με ξυπνάει στο τηλέφωνο.
Τον αέρα να φυσάει στο πρόσωπο πάνω στη μηχανή.
Και πάντα στη μέση κάπου να αποχαιρετιζόμαστε ως την επόμενη φορά που θα γυρίσω.
Come out upon my seas,
Cursed missed opportunities
Am I a part of the cure
Or am I part of the disease?
pixelicious
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου