I've said too much (I haven't said enough)

Τον τελευταίο καιρό (περίπου ένα μήνα) ομολογώ πως κάτι με απασχολεί. Γενικώς είμαι άνθρωπος που δείχνει αυτά που νιώθει. Άν σε νιώσω φίλο μου, θα το καταλάβεις γρήγορα. Άν πάλι, δυστυχώς.δεν σε πάω μία, θα σε αποφύγω τελείως,ε, και άμα τύχει να σε πετύχω πουθενά το πολύ πολύ να πώ ‘γειά’. Όταν γνωρίζω καινούριους ανθρώπους δεν ανοίγομαι εύκολα. Θα βγούμε για ποτά, θα διασκεδάσουμε, και μέχρι να καταλάβω περίπου τί είναι ο άλλος θα αποφύγω να μιλήσω για προσωπικά.

Το πρόβλημά μου είναι όμως πως όταν νιώσω κάτι παραπάνω για κάποιον, θέλω να μιλήσω..! Δεν μπορώ τα τραβολογήματα και τα παιχνίδια. Σ’αρέσω παιδάκι μου; Πές μου για να ξέρω..! Άν όχι, δε πειράζει, πάμε για άλλα..! Δεν μου αρέσει να παιδεύομαι και να στεναχωριέμαι. Δεν θέλω να τρώω ‘κολλήματα’ και εξαρτήσεις. Πάντα, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είχα πρόβλημα να μιλήσω. Και τώρα το μετάνιωσα.

Μετάνιωσα την τελευταία φορά που μίλησα γιατί μου έφερε πολύ περισσότερα προβλήματα από όσα περίμενα. Μετάνιωσα γιατί βρέθηκα ξαφνικά μπροστά σε ένα τοίχο. Με έκοψε τελείως γιατί είχα το κουράγιο να μιλήσω.

Γιατί θα πρέπει πάντα να λέμε άσχημα λόγια στους άλλους; Οι κακίες να μας βγαίνουν αυθόρμητα, και τα ωραία συναισθήματα να τα κρατάμε βαθειά μέσα μας; Γιατί να μην εκτιμήσεις έστω και στο ελάχιστο, ότι ο άλλος έχει το κουράγιο να σου ανοίξει τη καρδιά του και κυρίως όταν βλέπεις ξεκάθαρα ότι δεν τον πειράζει που δεν νιώθεις το ίδιο. Ήθελε να στο πεί και στο είπε.. so what! Life goes on!!

Για αυτό αποφάσισα να μη ξαναμιλήσω ποτέ ξανά.

pixelicious