The way the black could pull me in..

Με έχει πιάσει ένα συναίσθημα νοσταλγίας τις τελευταίες μέρες (μήνες;χρόνια;). Ένα ωραίο πρωινό έψαχνα στο διαδίκτυο για να βρώ μία σαν εκείνη. Ήρθε σήμερα όμως, εκεί που δεν το περίμενα. Συννεφιασμένο απόγευμα με μια υποψία βροχής.

Δεν γνωριζόμαστε καλά ακόμα και δεν μιλάμε ακριβώς την ίδια γλώσσα. Είναι Γιαπωνέζα βλέπετε και δεν θα μάθει ποτέ να μιλά όπως εγώ...θέλει όλοι να μιλάνε στη δική της γλώσσα. Και άμα κάνεις και κανένα λάθος σου νευριάζει.

Νιώθω μια αμηχανία σαν την κοιτάζω και όλο προσέχω μη μου πάθει τίποτα.. Οι φίλοι μου την γνώρισαν σήμερα αλλά την κρατούσα συνέχεια στο πλάι μου και τους κοιτούσα απειλητικά.

Είναι νωρίς ακόμα και τα δάχτυλα μου πονάνε κάθε φορά που την αγγίζω. Φοβάμαι μη μείνουν σημάδια στο μαύρο της δέρμα. Την λένε Ελίζα και με άφησε να σας δείξω μια φωτογραφία της...

.........

.....

κούκλα δεν είναι;;;;;