18.4.11

re:connect

Πάει καιρός που έγραψα εδώ, αλλά μόνο η ημερομηνία στο προηγούμενο post με κάνει να το πιστεύω. Αλλιώς θα σου έλεγα πως ήταν μονάχα την προηγούμενη βδομάδα.

Ξέρεις γιατί; Γιατί αν και πέρασε ένας χρόνος +(στ'αλήθεια δύο) από τότε που έγραψα κάτι καινούριο, τα παρακάτω πράγματα ήθελα συνέχεια να πω.

Είμαι καλά στην πόλη του λευκού πύργου. Είμαι πολύ χαρούμενη, με μια δουλειά που αγαπάω πολύ και με ανθρώπους γύρω μου που αγαπάω υπερβολικά. Μαζί με καλή υγεία - συνδυασμοί ανεκτίμητοι για πολύ κόσμο. Αυτά τα δυό χρόνια είναι από τα πιο ωραία και δημιουργικά της ζωής μου. Άντε να πάρω και το διδακτορικό (μας έφαγε η δουλειά βλέπεις) και όλα θα είναι σούπερ.

Μα τον τελευταίο χρόνο, κάθε βράδυ σχεδόν, στον ύπνο μου βλέπω το σπίτι μου. Όχι απαραίτητα το ίδιο που έμενα. Αλλά το Brighton. Την Αγγλία. Έχω καταντήσει σαν τη Χάιντι που υπνοβατούσε στο σπίτι στη μεγαλούπολη. Με πιάνει ένας πόνος και μια φριχτή νοσταλγία όποτε βλέπω φωτογραφίες της Αγγλίας στο internet. Βουρκώνω, και δε σου κάνω καθόλου πλάκα. Στον ύπνο μου το βράδυ περπατάω σε όλα τα πάρκα που είχα πάει ποτέ και παντού βλέπω daffodils.

Νομίζω πως περνάω αυτά που περνούσαν οι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, μα το αντίθετο. I miss home. Και αντίθετα με πολλούς που θέλουν να φύγουν από την Ελλάδα, εγώ θέλω να γυρίσω στην Αγγλία. Είναι διαφορετικό, αν το σκεφτείς καλά. 13 χρόνια ήταν αυτά.

Δεν είπα ποτέ πως είναι τέλεια η Αγγλία. Πουθενά δεν είναι τέλεια και το ξέρω. Και σίγουρα δεν θέλω -ούτε μπορώ - να τα παρατήσω όλα και να φύγω. Θέλω όμως πράγματα που εδώ δεν τα έχω. Θέλω πράσινο και καθαρό αέρα. Δε θέλω πολυκατοικίες και τόνους σκουπιδιών. Θέλω ήσυχους ανθρώπους. Θέλω ευγένεια. Θέλω τα πράγματα να δουλεύουν -ως επί το πλείστον- σωστά. Θέλω η αξιοκρατία να είναι δεδομένη και όχι κάτι που να το θεωρούμε τυχερή εξαίρεση. Και άλλα πολλά που δεν θέλω να γράφω γιατί με λένε και γκρινιάρα.

Όλοι λένε πως τα πράγματα θα αλλάξουν εδώ, και εγώ είμαι συνήθως αισιόδοξος άνθρωπος. Μα, να σου πω την αλήθεια, στατιστικά να το δείς, οι μεγάλες αυτές αλλαγές θα πάρουν σίγουρα 10-15 (βάζω 25) χρόνια για να περάσουν στο πετσί μας. Για να αλλάξει η νοοτροπία της νέας γενιάς που ήδη έχει μάθει στη σαπίλα και στο βόλεμα. Από τους 10 ανθρώπους πες που ξέρω (στατιστικά πάντα), οι 4 τουλάχιστον έχουν 'βολευτεί' σε κάποια φάση στη ζωή τους εις βάρος άλλων.

Συγγνώμη αλλά δεν θέλω να περιμένω πότε θα αλλάξουν τα μυαλά των αλλωνών.

Νιώθω πως αυτή είναι μια σημαδιακή καμπή στη ζωή μου, γιατί κάτι μου λέει βαθειά μέσα μου, πως δεν θα αντέξω να ζήσω σε αυτή τη χώρα όλη μου τη ζωή.

Τέλοςπάντων - τα είπα και ξαλάφρωσα. Προς το παρόν θα βλέπω την Αγγλία στον ύπνο μου μέχρι το καλοκαίρι που θα πάω να παραδώσω το βιβλίο. Για να δούμε.

Πάρε και ένα τραγουδάκι.



I swear to God, I heard the Earth inhale,
moments before it spat its rain down on me.
I swear to God, in this light and on this evening,
London's become, the most beautiful thing I've seen.


Pixel

1 σχόλιο:

The Chemist είπε...

Αχχχ... τα daffodils! Κι εμείς χαιρόμαστε πολύ που σε έχουμε στην πόλη μας, Μαρία! (και υπάρχουμε και κάποιοι που μας λείπει και εμάς η Αγγλία, έστω και αν μείναμε εκεί μόνο 4 χρόνια για τις σπουδές)...