4.11.09

Περί ανωνυμίας και άλλων δαιμονίων

Το blog αυτό έχει κλείσει αισίως τρία χρόνια ύπαρξης. Σε αυτό το διάστημα έχουν συμβεί πολλά και διάφορα, άλλαξα 3 χώρες και 4 πόλεις, γνώρισα καινούριο κόσμο, ξαναβρήκα παλιό, έχασα κάποιους και στεναχωρήθηκα, έδιωξα κάποιους άλλους και δεν μου κάηκε καρφάκι.

Έχω να γράψω εδώ περίπου 2 μήνες. Μου έλειψε πολύ το blog μου και το είχα παραμελήσει αρκετά. Συνειδητοποίησα τις προάλλες ότι δε το παραμέλησα λόγω της πολλής δουλειάς όπως πίστευα. Αλλά ότι η ανωνυμία μου είχε πλέον πάψει να υφίσταται. Άτομα από την δουλειά μου ξέρουν πλέον αυτό το blog.Στην αρχή δίστασα, παλιότερα ήταν πιό εύκολο, κανένας εργοδότης/συνεργάτης μου δεν ήξερε ελληνικά και έτσι μπόρουσα να ξεσπάσω .

Γράφω με ψευδώνυμα από το 1996. Ποτέ όμως, σε ό,τι έγραψα, δεν ένιωσα άσχημα ή χρειάστηκε να το σβήσω. Έχω καταλάβει τόσα χρόνια στο internet ότι η ταυτότητά σου online είναι αρκετά σημαντική, αν της δώσεις σημασία. Τα γραπτά σου μένουν, όσο και αν θεωρούμε το internet εφήμερο και παροδικό. Για αυτό ποτέ δεν ήθελα να μετανιώσω για κάτι που έκανα submit.

Όσο για το blog, αν ήθελα κρυφό ημερολόγιο θα το έκανα από την αρχή έτσι, και δεν θα ασχολιόμουν καθόλου με το να συζητάω μαζί με παλιούς φίλους και εσάς τους καινούριους που γνώρισα αυτά τα χρόνια.

Στην αρχή, λοιπόν, ναι, προβληματίστηκα αρκετά με την άρση της 'ανωνυμίας' μου από άτομα που δεν θεωρώ/ούσα φίλους. Από την άλλη σκέφτηκα ότι από το google στα πρώτα search results έρχονται άσχετοι που ψάχνουν για στίχους του Κότσιρα, τι να πουν και αυτοί. Επίσης έχω σταματήσει εδώ και 13-14 χρόνια να βγάζω τα εσώψυχά μου με θλιβερές ιστορίες, στίχους και ποιήματα στο internet και προτιμώ απλά να παθαίνω μια φορά το χρόνο κατάθλιψη με nine inch nails. Περνάει σε 10' με ένα παγωτό.

Οπότε αποφάσισα πως δεν με νοιάζει. Δεν με απασχολεί γιατί δεν έχω να κρύψω τίποτα και ότι έχω να πω σε κάποιον θα το πω και μπροστά του. Με αυτά και με εκείνα, τελείωσε η ανωνυμία, οπότε να σας συστηθώ, εν μέρη.

Με λένε Μαρία, nice to meet you!

Από δω και πέρα θα τα λέμε πιό συχνά :)

5 σχόλια:

The Chemist είπε...

Καλώς επανήλθες! Να πάμε και για ποδηλατάδα καμιά φορά...

Pixel Sprite είπε...

για καφέ θα πάμε πρώτα και μετά για ποδήλατο!! εκτός αν τα συνδυάσουμε (προβλέπω ατυχήματα :Ρ)

Anti-Christos είπε...

Ναι, σκοτώθηκες στην επωνυμία! :)
Μαρία λένε τη μισή Ελλάδα!

Pixel Sprite είπε...

ε λοιπον οταν το εγραφα αυτό σε σκέφτηκα και λέω ο (αντί)χρίστος θα μου πει σιγά καλέ μη σκίσεις κανένα καλτσόν :Ρ

ασε τα ποδοσφαιρα κ φερε το ποδηλατο να παμε βολτα με the chemist

Αχιλλέας Χατζηαναστασίου είπε...

Τι Μαρία και ιστορίες? Πες στον κόσμο ποιό είναι το πραγματικό σου ονομα...Λόλα!

:D