"πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος"

Σε προηγούμενο πόστ είχα αναφέρει την ιστορία της Αμαλίας. Η Αμαλία 'έφυγε' την Παρασκευή 25/5. Μόλις τώρα το έμαθα.

Δεν έχω λόγια, προσπαθώ να γράψω κάτι αλλά δε βγαίνει.

Και τώρα που το μάθαμε, ταρακουνηθήκαμε, σοκαριστήκαμε από την αληθινή της ιστορία, τώρα τί; Βγήκε ένας άνθρωπος μέσα στην ταλαιπωρία και τον πόνο να μας πεί για τα φακελάκια και την αηδιαστική κατάσταση των γιατρών (όχι όλων!) και πολύ φοβάμαι ότι θα ξεχαστεί. θα θαφτεί πίσω από τον άρτο και τα θεάματα που προσφέρει απλόχερα η ελληνική τηλεόραση. Θα ξεχαστεί πίσω από τα Insider ρεπορτάζ του so u think u can dance. Θα μας διαφύγει τελείως όταν βλέπουμε για 130324 φορά την Μαρία την Άσχημη να κάνει ηλίθιες γκριμάτσες.

Θα βγούν 2-3 υπεύθυνοι (αν δεν έχουν βγει ήδη) να δηλώσουν την αηδία τους περί του θέματος και να υποσχεθούν ότι θα κάνουν κάτι και μετά πάλι τα ίδια. ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ. ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ. ΕΧΩ ΑΗΔΙΑΣΕΙ.

Γιατί να τα δεχόμαστε και να τα τρώμε με το κουταλάκι; Πόσοι απο μάς δεν το θεωρούν δεδομένο το φακελάκι. Πόσοι δεν έχουν ταλαιπωρηθεί από μεγαλογιατρούς που δεν νοιάζονται; Πόσοι από σας διαβάσατε το blog της Αμαλίας και είπατε ' πές μας κάτι καινούριο, όκ κρίμα κοπέλα μου αλλά εδώ είναι Ελλάδα.' Πόσοι ακόμα πρέπει να υποφέρουν ; Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένας έλεγχος, ΜΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ, ΚΑΤΙ! ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΡΕ ΦΙΛΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙ;

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ; Και επιτέλους γιατί η τελευταία μας ελπίδα να βρούμε το δίκιο μας είναι να τρέχουμε στον Ευαγελλάτο και στον Μάκη; Πώς μπορούμε να αλλάξουμε κάτι ΕΜΕΙΣ οι ΙΔΙΟΙ;

σκατα


pixel