16.11.06

You risk tears if you let yourself be tamed.

The creation of a Daydream....

Ναι, ειναι χειμωνας, και ειναι βαρυς πολυ σε αυτη την
χωρα.
Ειμαι λιγο καιρο εδω-αλλα ισως και να ημουν απο
παντα
Ερχονται αυτες οι σκεψεις στο μυαλο μου καθως ξυπναω
Και ανοιγω νωχελικα τα ματια...
Βλεπω από το παραθυρο τον ήλιο!
Φαινεται ομορφα πολυ καθως λαμπει πανω στο χιονι
Εξω εχει κρυο, μα δεν με νοιαζει.....
Στρεφομαι προς εσενα....που ακομα κοιμασαι
Ησυχος...ήρεμος.....σαν μωρο παιδι
Ισως και αυτη να ειναι ευτυχια.....
Τα παντα μοιαζουν στασιμα αυτην την ωρα
Λες και το ρολόι του κοσμου κολλησε σε αυτη
τη στιγμη που σε κοιταζω...
Σε ξερω τοσο λιγο και ομως τοσο πολυ..
Ξυπνας....γιατι ξυπνησες? Θελω να χαρω ακομα
λιγο την ηρεμια που ξεφεύγει
Απο το προσωπο σου σαν κοιμασαι....

Η αγκαλια μου ήταν αδεια για πολυ καιρο
Περασαν πολλοι, αλλα παντα αδεια ήταν
Οσο καταφυγιο και αν εβρισκαν στην δικια μου,
Εγω εβρισκα μονο στον εαυτο μου...
Τωρα ξαναβρισκω καταφυγιο στη δικια σου
Ειχα βρει πριν πολυ καιρο..
Πριν πολλα Φεγγαρια, καπου αλλου..
Οντως, τιποτα δεν τελειωνει.
Εαν χωρισουμε ποτε..
Ας χωρισουμε τωρα! Αυτο το ωραιο πρωινο!
Θα ειναι η καλυτερη στιγμη που θα μπορουσαμε να χωρισουμε
Θα ειναι η καλυτερη αναμνηση, η πιο γλυκια....
Με την πραγματικοτητα να ισοδυναμει με το Ονειρο...
Χωρις φοβους και εγωισμους...και πικρες και δακρυα πονου
Ας τελειωσουμε εδω.....

Το παραπάνω κείμενο το είχα γράψει πριν πολλά χρόνια (8/96), όταν ακόμα έμπαινα στην bbs της compulink. Τελικά τώρα αρχίζω και συνειδητοποιώ πόσο αλήθεια είναι αυτά που έγραψα όταν δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω..

Πειράζει που έχω κουραστεί με όλους και με όλα; Πειράζει που δεν θέλω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου; Πειράζει που δεν θέλω να σταματήσω να περιφέρομαι;; Που δεν με νοιάζει αν `θα μείνω στο ράφι;’ Που θέλω τα ξύδια μου, τις παρέες μου, τις χαζομάρες μου και τις μέρες με τρελλό hangover;

Πειράζει που θέλω να προσφέρω μια αγκαλιά και εκείνος που θα την επιστρέψει να μη μου απαιτήσει τίποτα; Δε θέλω δεσμεύσεις δε θέλω ερωτήσεις ούτε ανακρίσεις. Γιατί δε γίνεται να υπάρχουν λιγότερα λόγια και περισσότερες πράξεις; Words of violence break the silence. Πειράζει που ζητάω μια αμφίδρομη σιωπή όπου θα μιλάνε μόνο οι πράξεις; Χωρίς παρεξηγήσεις και εξηγήσεις.. Να μη μου ζητήσει κανένας να μείνω και να ξέρω οτι δεν ανήκω σε κανένα(ούτε μου ανήκει). Πειράζει που θέλω λίγη τρέλλα; ΠΟΥ ΠΉΓΕ;;;; ΝΑ ΤΗ ΦΕΡΕΙ ΠΙΣΩ ΑΜΕΣΩΣ (κερνάω σφηνάκι).

Roam.

10.11.06

Λήδρα Παλάς

Είπα να αρχίσω να γράφω τα αποτελέσματα της έρευνας για τα μπαράκια της Λευκωσίας. Δεν θα μιλήσω για μπαράκια όμως. Ναί πήγα, ήταν όμορφα, πανάκριβα, το φαγητό καλό, όλα αυτά που βρίσκω στην Αθήνα..

Αυτό που δεν θα βρώ ποτέ πουθενά αλλού είναι το συναίσθημα να περπατάς στην Οδό Λήδρας.

H οδός Λήδρας είναι ο κεντρικότερος δρόμος της Λαικής Γειτονιάς, φανταστείτε κάτι σαν την Ερμού, με πλακόστρωτο και μαγαζιά...

Είναι πρωί, περπατώ στην Λήδρας λοιπόν και χαζεύω...άνθρωποι περνάν βιαστικοί, ήσυχοι, μιλάνε, φωνάζουν και γελάνε. Σαν οποιαδήποτε άλλη πόλη.. Μέχρι που φτάνω στο τέρμα του δρόμου..Ξαφνικά τελειώνει..Βλέπω μπροστά μου ένα τοίχος με ένα μικρό φυλάκιο και ένα μνημείο.. Παιδάκια επάνω στον εξώστη δίπλα στο φυλάκιο να κοιτάνε.. απέναντι...

Βρίσκομαι μπροστά από την Πράσινη Γραμμή....

Κοιτάω γύρω μου και με πιάνει ένας πόνος στην καρδιά.. Ένα μνημείο στην ελευθερία και ένας μικρός χώρος δίπλα για τους αγνοούμενους.. Περιμένω να φύγουν τα παιδάκια και ανεβαίνω και γώ στο φυλάκιο...Βλέπω 100 μέτρα γκρεμισμένα σπίτια και ερείπια... και παρακάτω ένα παρόμοιο φυλάκιο στην ΄άλλη πλευρά` που είχε ανθρώπους που κοιτούσαν ... προς τα εμάς...

Την ίδια μέρα πέρασα και στα κατεχόμενα.. Μπροστά από το Λήδρα Παλάς, που ήταν το πολυτελέστερο και μεγαλύτερο ξενοδοχείο της Λευκωσίας. Πρίν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ το χρησιμοποιήσουν σαν βάση.. Και τί είδα; Μετά από όλα αυτά που είχα ακούσει απο φίλους Ελληνοκύπριους περίμενα να μπώ μέσα και να μου την πέσουν από 10 γωνίες αγριεμένοι Τούρκοι, και, αφού με βιάσουν, να με στείλουν σε χαρέμι στην Άγκυρα...

Αντιθέτως, είδα πολύ φιλικό κόσμο, πολλή φτήνια και παραμελημένα κτίρια. Κτίρια που κάποτε πρέπει να ήταν πανέμορφες κατοικίες, είναι αφημένα στην τύχη τους και το μέρος εμπνέει μια θλίψη.

Είδα όμορφες εκκλησίες μετατρεμένες σε τζαμιά...παιδάκια που παίζαν όπως κάθε άλλα παιδάκια, αλλά τους αιμοβόρους Τούρκους δε τους βρήκα ακόμα...

Όλοι στην Κύπρο με κοίταξαν με μισό μάτι που πήγα στα κατεχόμενα (τους εδωσες τα λεφτά σου!!). Κανείς όμως δε λέει ότι από τότε που ανοίξαν τα σύνορα όλοι οι Ελληνοκύπριοι τρέχουν στα καζίνο από την «άλλη πλευρά.»

Έγραψα μεγάλο ποστ, αλλά πραγματικά το συναίσθημα ήταν πολύ παράξενο και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Ένα ξέρω σίγουρα, ότι όπως το τοίχος του Βερολίνου ήταν ντροπή, έτσι και αυτό το τοίχος αποτελεί πολύ περισσότερο ντροπή. Μόνο να ελπίζει μπορεί κανείς ώστε να βρεθεί μια λύση. Πρέπει η Λευκωσία να πάψει να είναι η τελευταία διχασμένη πρωτεύουσα στην Ευρώπη...

Σας αφήνω και μερικές φωτό..








9.11.06

darts of pleasure

You are the latest adventurer
You're an emotion avenger
You are the devil that sells her
A line of dark fantastic passion
I know that you will surrender
I know that you will surrender
And I want this fantastic passion
We'll have fantastic passion ..

7.11.06

7

Το εφτά είναι το τυχερό μου νούμερο..

  • 7 η ομάδα που αγάπησα από μικρό παιδί.
  • Για τη φανέλα με το νούμερο 7 μάλωσα με τη καλύτερη μου φίλη στο δημοτικό.
  • Ιούλης ήταν ο μήνας που άλλαξε τη ζωή μου (και 1997 το έτος).
  • 7 ήταν το νούμερο που έγραφα στους τοίχους μετά το όνομά μου
  • Εφτά ήταν οι μέρες μέχρι να καταλάβω τι μου συμβαίνει.
  • Εφτά και οι φορές που νόμισα ότι σε είδα σε μια ξένη πόλη.
  • Για τα 20+7 μου χρόνια.
  • Για την Κυριακή που είναι η πιό όμορφη μέρα.
  • 7 τα γράμματα για το όνομά σου...
  • Εφτά είναι οι πιό κοντινοί μου άνθρωποι...
Αν περιμένατε update για κύπρο, λυπάμαι, από αύριο..!

roam 7