10.8.11

Back home for a while

Είμαι πίσω στο αγαπημένο μου Brighton για τις διακοπές του καλοκαιριού. Όσο εσείς λιάζεστε και κάνετε βουτιές εγώ πήζω στο εργαστήριο για να μπορέσω να παραδώσω το διδακτορικό μου εως το τέλος του μήνα/ αρχές του Σεπτέμβρη.

Μα δεν με πειράζει. Είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι εδώ και οι βουτιές δεν μου λείπουν καθόλου.

Με όλα αυτά που γίνονται στην Αγγλία τις τελευταίες 3 μέρες, τα σπασίματα, τις κλεψιές, συνειδητοποίησα κάτι.

2 χρόνια στην Ελλάδα, από το 2009, έγιναν άπειρα επεισόδια, σπασίματα κλπ. Μια φορά δεν ένιωσα την ανάγκη/στεναχώρια να πάω να βοηθήσω την κοινότητα να μαζέψει τα σπασμένα.

Τώρα σκέφτομαι αυτά που γίνονται και σκέφτομαι το Brighton. Ξέρω πως αν τα σπάσουν εδώ την άλλη μέρα θα είμαι στο κέντρο με μια σκούπα στο χέρι.

Είναι αυτό το σπίτι μου; Μήπως απλά επηρρεάστηκα από το keep calm and fix it των Άγγλων; Μήπως θα βοηθούσα αν υπήρχαν παρόμοιες δράσεις στην Αθήνα; Δεν ξέρω. Νιώθω πολύ μπερδεμένη.

Ελπίζω όλο αυτό να τελειώσει γρήγορα δεν θέλω να βλέπω την Αγγλία έτσι, στεναχωριέμαι.


18.4.11

re:connect

Πάει καιρός που έγραψα εδώ, αλλά μόνο η ημερομηνία στο προηγούμενο post με κάνει να το πιστεύω. Αλλιώς θα σου έλεγα πως ήταν μονάχα την προηγούμενη βδομάδα.

Ξέρεις γιατί; Γιατί αν και πέρασε ένας χρόνος +(στ'αλήθεια δύο) από τότε που έγραψα κάτι καινούριο, τα παρακάτω πράγματα ήθελα συνέχεια να πω.

Είμαι καλά στην πόλη του λευκού πύργου. Είμαι πολύ χαρούμενη, με μια δουλειά που αγαπάω πολύ και με ανθρώπους γύρω μου που αγαπάω υπερβολικά. Μαζί με καλή υγεία - συνδυασμοί ανεκτίμητοι για πολύ κόσμο. Αυτά τα δυό χρόνια είναι από τα πιο ωραία και δημιουργικά της ζωής μου. Άντε να πάρω και το διδακτορικό (μας έφαγε η δουλειά βλέπεις) και όλα θα είναι σούπερ.

Μα τον τελευταίο χρόνο, κάθε βράδυ σχεδόν, στον ύπνο μου βλέπω το σπίτι μου. Όχι απαραίτητα το ίδιο που έμενα. Αλλά το Brighton. Την Αγγλία. Έχω καταντήσει σαν τη Χάιντι που υπνοβατούσε στο σπίτι στη μεγαλούπολη. Με πιάνει ένας πόνος και μια φριχτή νοσταλγία όποτε βλέπω φωτογραφίες της Αγγλίας στο internet. Βουρκώνω, και δε σου κάνω καθόλου πλάκα. Στον ύπνο μου το βράδυ περπατάω σε όλα τα πάρκα που είχα πάει ποτέ και παντού βλέπω daffodils.

Νομίζω πως περνάω αυτά που περνούσαν οι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, μα το αντίθετο. I miss home. Και αντίθετα με πολλούς που θέλουν να φύγουν από την Ελλάδα, εγώ θέλω να γυρίσω στην Αγγλία. Είναι διαφορετικό, αν το σκεφτείς καλά. 13 χρόνια ήταν αυτά.

Δεν είπα ποτέ πως είναι τέλεια η Αγγλία. Πουθενά δεν είναι τέλεια και το ξέρω. Και σίγουρα δεν θέλω -ούτε μπορώ - να τα παρατήσω όλα και να φύγω. Θέλω όμως πράγματα που εδώ δεν τα έχω. Θέλω πράσινο και καθαρό αέρα. Δε θέλω πολυκατοικίες και τόνους σκουπιδιών. Θέλω ήσυχους ανθρώπους. Θέλω ευγένεια. Θέλω τα πράγματα να δουλεύουν -ως επί το πλείστον- σωστά. Θέλω η αξιοκρατία να είναι δεδομένη και όχι κάτι που να το θεωρούμε τυχερή εξαίρεση. Και άλλα πολλά που δεν θέλω να γράφω γιατί με λένε και γκρινιάρα.

Όλοι λένε πως τα πράγματα θα αλλάξουν εδώ, και εγώ είμαι συνήθως αισιόδοξος άνθρωπος. Μα, να σου πω την αλήθεια, στατιστικά να το δείς, οι μεγάλες αυτές αλλαγές θα πάρουν σίγουρα 10-15 (βάζω 25) χρόνια για να περάσουν στο πετσί μας. Για να αλλάξει η νοοτροπία της νέας γενιάς που ήδη έχει μάθει στη σαπίλα και στο βόλεμα. Από τους 10 ανθρώπους πες που ξέρω (στατιστικά πάντα), οι 4 τουλάχιστον έχουν 'βολευτεί' σε κάποια φάση στη ζωή τους εις βάρος άλλων.

Συγγνώμη αλλά δεν θέλω να περιμένω πότε θα αλλάξουν τα μυαλά των αλλωνών.

Νιώθω πως αυτή είναι μια σημαδιακή καμπή στη ζωή μου, γιατί κάτι μου λέει βαθειά μέσα μου, πως δεν θα αντέξω να ζήσω σε αυτή τη χώρα όλη μου τη ζωή.

Τέλοςπάντων - τα είπα και ξαλάφρωσα. Προς το παρόν θα βλέπω την Αγγλία στον ύπνο μου μέχρι το καλοκαίρι που θα πάω να παραδώσω το βιβλίο. Για να δούμε.

Πάρε και ένα τραγουδάκι.



I swear to God, I heard the Earth inhale,
moments before it spat its rain down on me.
I swear to God, in this light and on this evening,
London's become, the most beautiful thing I've seen.


Pixel

2.2.10

Ecosystem

Creatures of habit, that's what we are, no matter how much we deny it. Take away our daily routines and usual habitat and we become confused, anxious. Suddenly our world becomes a complex of variables, no constant for us to hung from, nothing to keep in our mind as true and trustworthy. Known. Reliable. Blessed routine.

If you don't like rules, you're just being naive. Your neural pathway is a set of rules and conditional statements, whether you like it or not. At each brief moment, you make choices based on past experiences. You judge, with your own laws. You form rules. And you can also break them, by choice. But - they are still there. They cannot be avoided. Sometimes, rules, become equal to our daily routines. Think about waking up every day. There is a path to be followed. The way you drink you coffee (or whatever beverage). The way you smile, or introduce yourself to new people. The first bad word you think when someone angers you.

We have to adapt, or we will perish, our genes simply instruct to do so. When thrown in a sea of unknown factors and circumstances, most of us become unstable and hold nothing as given. The amount of time that we remain confused and undecided is what separates those who adapt from those who do not.

Remain undecided for long, and you risk stagnation and abandonment. Things will move on and you will keep swimming towards different directions, unable to choose. In the end, perhaps you pick the closest path and settle for your choice, thinking that you had no alternative.

To truly appreciate you habitat and routine, first you should understand why it is that you cherish it. Why it makes you comfortable and happy to follow the steps you do day after day. The people you know and hold close. Then you must try and be prepared at any time to give it up. To understand what you will lose if/when you lose everything. To have a plan B.

If you feel no sense of loss whatsoever in the thought of abandoning everything that makes up your routine, it is a very good indication that something is wrong. You need to find new habits. After all, the only firm constant in your own life, is yourself.

6.12.09

A momentary lapse of freedom (*)

The road was glistening wet. Heavy clouds on the sky, and the sun can't really bother coming out for the moment. He drags his feet like an automaton, giving orders out loud to his brain. Left foot forward, right foot forward.

"I'll do it, it's the end. I've had enough of this. I wanted to do other things with my life and I'm stuck with her and the brats. I don't even know if they are mine."

A small voice says: no, how can you say that?
Shut up, small voice.

And he goes on:

"She's fucked around so much she's probably still doing it behind my back. That time I was away for this training, probably then, too. I wanted to become a painter. Wanted to travel. I have to look after myself, get my dreams in order. She never needed me, it was all for the money and the status. I bet she stopped taking the pill so she could snare me. "

After walking for two blocks he already feels better.

"It was not her fault, after all. A simple misunderstanding. Staying for the kids. She said it was only a fling. Just sex, nothing special. I should know, I've had a share of them too. I mean, men are allowed to do so, it's in their nature after all. "

The small voice gets louder

"You don't love her anymore. That love you had has been replaced by a total and irreparable habit. Yes, she's like a habit you can't quit. Like smoking. You are used to her. Plus, you have the spine of a jelly, and can't admit that you are a coward and can't bother to quit it. Not that she's any better. Staying for the kids, what crap!"

Shut up, small voice.

He goes back home, wondering what she has cooked for dinner.


(*)Title adapted from Pink Floyd's album A momentary lapse of reason.

There's an unceasing wind that blows through this night
And there's dust in my eyes, that blinds my sight
And silence that speaks so much louder that words,
Of promises broken

4.11.09

Περί ανωνυμίας και άλλων δαιμονίων

Το blog αυτό έχει κλείσει αισίως τρία χρόνια ύπαρξης. Σε αυτό το διάστημα έχουν συμβεί πολλά και διάφορα, άλλαξα 3 χώρες και 4 πόλεις, γνώρισα καινούριο κόσμο, ξαναβρήκα παλιό, έχασα κάποιους και στεναχωρήθηκα, έδιωξα κάποιους άλλους και δεν μου κάηκε καρφάκι.

Έχω να γράψω εδώ περίπου 2 μήνες. Μου έλειψε πολύ το blog μου και το είχα παραμελήσει αρκετά. Συνειδητοποίησα τις προάλλες ότι δε το παραμέλησα λόγω της πολλής δουλειάς όπως πίστευα. Αλλά ότι η ανωνυμία μου είχε πλέον πάψει να υφίσταται. Άτομα από την δουλειά μου ξέρουν πλέον αυτό το blog.Στην αρχή δίστασα, παλιότερα ήταν πιό εύκολο, κανένας εργοδότης/συνεργάτης μου δεν ήξερε ελληνικά και έτσι μπόρουσα να ξεσπάσω .

Γράφω με ψευδώνυμα από το 1996. Ποτέ όμως, σε ό,τι έγραψα, δεν ένιωσα άσχημα ή χρειάστηκε να το σβήσω. Έχω καταλάβει τόσα χρόνια στο internet ότι η ταυτότητά σου online είναι αρκετά σημαντική, αν της δώσεις σημασία. Τα γραπτά σου μένουν, όσο και αν θεωρούμε το internet εφήμερο και παροδικό. Για αυτό ποτέ δεν ήθελα να μετανιώσω για κάτι που έκανα submit.

Όσο για το blog, αν ήθελα κρυφό ημερολόγιο θα το έκανα από την αρχή έτσι, και δεν θα ασχολιόμουν καθόλου με το να συζητάω μαζί με παλιούς φίλους και εσάς τους καινούριους που γνώρισα αυτά τα χρόνια.

Στην αρχή, λοιπόν, ναι, προβληματίστηκα αρκετά με την άρση της 'ανωνυμίας' μου από άτομα που δεν θεωρώ/ούσα φίλους. Από την άλλη σκέφτηκα ότι από το google στα πρώτα search results έρχονται άσχετοι που ψάχνουν για στίχους του Κότσιρα, τι να πουν και αυτοί. Επίσης έχω σταματήσει εδώ και 13-14 χρόνια να βγάζω τα εσώψυχά μου με θλιβερές ιστορίες, στίχους και ποιήματα στο internet και προτιμώ απλά να παθαίνω μια φορά το χρόνο κατάθλιψη με nine inch nails. Περνάει σε 10' με ένα παγωτό.

Οπότε αποφάσισα πως δεν με νοιάζει. Δεν με απασχολεί γιατί δεν έχω να κρύψω τίποτα και ότι έχω να πω σε κάποιον θα το πω και μπροστά του. Με αυτά και με εκείνα, τελείωσε η ανωνυμία, οπότε να σας συστηθώ, εν μέρη.

Με λένε Μαρία, nice to meet you!

Από δω και πέρα θα τα λέμε πιό συχνά :)